Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Να σ΄ αγναντεύω, θάλασσα


Η θέα από την Αίθουσα Σ, στο Παραλιακό Συγκρότημα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (παλιά καπναποθήκη Παπαστράτου).

Να σ΄ αγναντεύω, θάλασσα

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, 
να μη χορταίνω απ’ το βουνό ψηλά 
στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω 
απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο, 
όντας μετ’ άξαφνη νεροποντή 
χυμάει μες απ’ τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας 
ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια, 
οι κάβοι, τ’ ακρόγιαλα σαν μεταξένιοι αχνοί 
και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι 
ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

Ξανανιωμένα απ’ το λουτρό να ροβολάνε κάτου 
την κόκκινη πλαγιά χορευτικά τα πεύκα, 
τα χρυσόπευκα, κι ανθός του μαλαμάτου 
να στάζουν τα μαλλιά τους τα μυριστικά.

Κι αντάμα τους να σέρνουνε στο φωτεινό χορό τους 
ως μέσα στο νερό τα ερημικά χιονόσπιτα 
κι αυτά μες στ’ όνειρό τους να τραγουδάνε, αξύπνητα καιρό.

Έτσι να στέκω, θάλασσα, παντοτινέ έρωτά μου 
με μάτια να σε χαίρομαι θολά 
και να ναι τα μελλούμενα στην άπλα σου μπροστά μου, 
πίσω κι αλάργα βάσανα πολλά.

Ως να με πάρεις κάποτε, μαργιόλα συ, 
στους κόρφους σου αψηλά τους ανθισμένους 
και να με πας πολύ μακριά απ’ τη μαύρη τούτη Κόλαση, 
μακριά πολύ κι από τους μαύρους κολασμένους

Κώστας Βάρναλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εδώ μπορείτε να γράφετε τα σχόλιά σας.